معاونت آموزش ، پژوهش و فناوری

به گزارش روابط عمومی معاونت آموزش، پژوهش و فناوری، دکتر خسرو رحمانی با اشاره به وظیفه آموزش عمومی در زمینه مخاطرات که مطابق با قانون مدیریت بحران برعهده جمعیت گذاشته شده است گفت: ما وظیفه داریم برای کاهش تمامی مخاطرات بالاخص در مورد زلزله به دلیل  اولین و مهمترین تهدید خطرناک در تمام شهرهای کشور، مخصوصاً در تهران به عنوان پایتخت و مرکز جایی که باید در زمان زلزله مدیریت را به عهده بگیرد اقداماتی را انجام دهیم.

او ادامه داد: قصد داریم موضوعات آموزش همگانی و بحث های چالشی را خارج از یک فضای رسمی در قالب یک اتاق فکر با حضور دست اندر کاران و نخبه گان مورد بررسی قرار دهیم و اولین موردی که تصمیم گرفتیم در ارتباط با آن گفتگو و مشورت کنیم مسأله زلزله تهران با توجه به اهمیت موضوع می باشد.

معاون آموزش، پژوهش و فناوری با اشاره به اهمیت موضوع زلزله در کشور به خصوص مسأله زلزله تهران گفت: این جلسه برای تذکر اهمیت موضوع زلزله و ایجاد آمادگی عمومی در ارتباط با نحوه اطلاع رسانی و آماده سازی مردم در برابر این مخاطره مهم و چگونگی اطلاع رسانی در رسانه ها و شبکه های مجازی تشکیل شده است.

او افزود: زلزله به علت  مسائل امنیتی و اجتماعی که به دنبال دارد برای کشور ما می تواند خطر مضاعفی باشد به همین جهت ما باید برای بحث آموزش عمومی جدی تر عمل کنیم، اطلاع رسانی را درست انجام دهیم و با در نظر گرفتن ملاحظات امنیتی، اقتصادی مطرح شده توسط سازمانهایی که به نحوی با این موضوع در ارتباط و دخیل هستند برای افزایش تاب آوری جامعه در زمان وقوع بحران پیش بینی لازم را  انجام دهیم.

دکتر رحمانی با تأکید بر در نظر گرفتن تمامی جوانب، چه از نظر آگاهی، چه از نظر امنیتی و نگرانی های عمومی که ممکن است ایجاد شود گفت: باید توجه داشت که خطر بالقوه مهمی که در رابطه با مخاطرات طبیعی، تهران و همچنین کشور ما را تهدید می کند، خطر زلزله است چون کشور ما بر روی کمربند زلزله قرار گرفته است منتها در تهران متاسفانه در طول  دهه های گذشته با بی توجهی که به مسأله ساخت و سازهای بی رویه صورت گرفته، عملا خطر زلزله را چند برابر کرده است و مردم  هم هر از گاهی که زلزله ای در جای دیگر کشور صورت می گیرد به مساله زلزله توجه می کنند اما با گذشت زمان دوباره فراموش می کنند و حساسیت ها از بین می رود و دوباره بحث ساخت و سازها و مسائلی که هست در سطح تهران و دیگر شهرها ادامه پیدا می کند.

وی با اشاره به ساخت و سازهای بی رویه در تهران و نزدیک به گسل ها گفت: در تهران باغ ها و خانه هایی که یک خانوار در آن زندگی می کردند تبدیل به ساختمان های چندین طبقه و  پر جمعیت شده و اگر یک خانواده پیش از این در مخاطره بوده در حال حاضر شاید 100خانواده و آن هم در طبقات مرتفع در مخاطره باشند.

او با تأکید بر لزوم همفکری وهم افزایی برای رسیدن به راه حل مناسب گفت: هر چند که در سالهای گذشته ساخت و سازهای بی رویه بدون توجه به گسلها صورت گرفته و در نتیجه عملا تاب آوری تهران در مقابل زلزله هر روز کمتر و کمتر شده است ولی در هر حال می شود با تعامل با  شهرداری  و استفاده از کارشناسان خبره آن در سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران و دیگر حوزه ها به نتایج مطلوبی برسیم.

دکتر رحمانی با طرح پرسش هایی از جمله چگونگی  تعامل با دیگر سازمان ها و چگونگی برطرف کردن تمرکز جمعیت و افزایش آن به عنوان یک تهدید جدی برای شهر تهران گفت: اهمیت موضوع زلزله بر کسی پوشیده نیست و کمابیش مردم با خطرات زلزله آشنا هستند بحث ما این است که چگونه آموزش دهیم  که این خطرات در زمان وقوع حادثه کاهش پیدا کند و مسئولین هم در حوزه های مرتبط به وظایف خود عمل کنند و ما باید به استناد قانون مدیریت بحران که آموزش را برعهده ما گذاشته است از منظر آموزش هم یک ارتباط با سایر ارگان ها ایجاد کنیم و همه برای پیشگیری، اقدام لازم را انجام دهیم.

دکتر خسرو رحمانی با تأکید بربالا بردن سطح آموزش کارکنان دولت بر حسب نوع کارشان گفت: لازم است آموزش های کارکنان را در سطح های مختلف انجام دهیم و با تولید محتوای آموزشی بهتر حساسیت بیشتری در آنها ایجاد کنیم، باید در تولید محتوا برای گروه های مختلف سطح بندی کنیم مثلا جزوات آموزشی برای مدیران حوزه های مختلف در کشور متفاوت باشد همانطور که دانش آموزان را رده بندی می کنیم و در گروه سنی زیر دبستان تا دیپلم محتوای آموزشی متفاوتی دارند برای مدیران و کارکنان سازمان های مختلف نیز باید متفاوت باشد به عنوان مثال اگر محتوای مناسبی برای استانداری ها که خود وظیفه نظارت بر کار تمام کارکنان یک استان را دارند تهیه شود بهتر می توانند کار را پیش ببرند و نظارت بهتری داشته باشند و وظیفه خودشان را انجام بدهند.

او ادامه داد: لازم است مجموعه هایی تهیه شود و به گروه های هدفی که موثر هستند ارسال شود این گروه ها می توانند معلمان آموزش و پرورش، اساتید دانشگاه و ... باشند که چون با قشر خاصی  در ارتباط هستند محتوای آموزشی کامل تری برای آنها تهیه شود.

دکتر رحمانی گفت: از موضوعات مهمی که باید بررسی و به نتیجه برسد این است که اگر ما بخواهیم از رسانه های جمعی استفاده کنیم رسانه چگونه وارد شود که نگرانی در سطح جامعه نه خیلی زیاد شود و نه مردم بدون حساسیت باشند و خبری نداشته باشند.

او افزود مردم  نیز باید در هنگام خرید و ساخت و ساز در خصوص مقاوم سازی در برابر زلزله محل سکونت خود آگاهی  داشته باشند و باید این مطالبه گری را در مردم ایجاد کنیم.

معاون آموزش، پژوهش و فناوری در خصوص آموزش های مستقیم و چهره به چهره گفت:  این آموزش ها شروع شده ولی طول می کشد و قبل از آن باید آموزش از طریق رسانه مستمرا انجام شود آموزش چهره به چهره یا بصورت حضوری کامل یا حضوری مجازی(تلفیقی) و یا کاملا مجازی باید ادامه پیدا کند تا جایی که مطمئن شویم این آموزش ها را مردم چه مستقیم و چه غیرمستقیم دریافت کرده اند و برای آن ها گواهی صادر شود که بدانیم بعد از چند سال تمام مردم آموزش دیده اند.این وظیفه ایست که طبق قانون مدیریت بحران بر عهده ما گذاشته شده و ما درحوزه  آموزش همگانی پیگیر این موضوع هستیم ولی این نافی اموزش های رسانه ای ما نیست.

وی با اشاره به آموزش تثبیت اجزای غیر سازه ای گفت: لازم است این مباحث را به طور جدی دنیال کنیم حتی پیشنهاد می شود که تجهیزات مورد نیاز برای تثبیت اجزای غیر سازه ای و وسایل منزل توسط کارخانه نساجی جمعیت هلال احمر در ابعاد و رنگ های مختلف  تولید شود و با تبلیغ در رسانه ملی به مردم معرفی شود.

دکتر رحمانی درباره ادامه جلسات گفت: با توجه به اهمیت موضوع، در صورت لزوم با دعوت از کارشناسان و اساتید دانشگاه و همه کسانی که در این زمینه اقدامات ارزشمندی انجام داده اند، هر چند جلسه که مورد نیاز باشد این جلسات را ادامه می دهیم و  از نقطه نظرات  کارشناسانه و تجربیات همگان استفاده می کنیم.

او ادامه داد: برای رسیدن به یک نتیجه عملی و اجرایی برای اطلاع رسانی ، آموزش و مسائل دیگری که ممکن است تاب آوری را افزایش دهد جمع بندی نهایی را انجام داده  و به مرحله اجرا می رسانیم  اگر چه خیلی کارها انجام شده اما هنوز ساخت و سازهای بی رویه ادامه دارد، مردم آگاهی لازم را ندارند پس کارهایی که تا به حال انجام شده کافی و موثر نبوده و ما می خواهیم کار موثری انجام شود و از تمامی دانشی که در گذشته جمع شده استفاده و یک دستورالعمل آموزشی و عملی تهیه و آن را به مرحله اجرا دربیاوریم.